که طوفان شد

                       روزهای بودنش همه با او بیگانه بودند

                                        کسی نه شاخه گلی می آورد

                                                                              نه برای غمش غمگین می شد

                         حال...

                           همه آمدند

                                    برایش دسته گل آوردند

                                                        سیاه پوشیدند و برایش گریستند

                             شاید تنها جرمش نفس کشیدن بود.

شوخی شوخی پرم دادی

                       جدی جدی پریدم

برای تو قفس خالی ماند...

              برای من آسمان...

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد.

زندگی در صدف خویش گهر ساختن است.

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.

زندگی مانند نقش و نگارهای قالی ایرانی است.بسیار زیباست ولی هیچ معنایی ندارد.

زندگی مانند لبخند ژوکوند است. در نگاه اول به بیننده تبسم می کند اما اگر در او دقیق شوی می گرید.

زندگی بدون عشق یعنی سال بی تابستان.

دوست داشتن در دریا شنا کردن است ولی عاشقی در دریا غرق شدن.

دلمان وامی دهد نه به خاطر اینکه عشق را از دست داده ایم بلکه به این خاطر که عشق ورزیدن را قطع کرده ایم.

عشق وقتی می آید نامریی است ولی وقتی می رود مریی می شود.

قسمت مهمی از عاشق بودن و عاشق ماندن عشق به خودمان است.

عشق نه آن است که دو نفر به یکدیگر نگاه کنند بلکه آن است که دو نفر به یک نقطه نگاه کنند.

دیوانه بمانید

             اما...

                                                    مانند عاقلان رفتار کنید

                   خطر متفاوت بودن را بپذیرید

             اما...

                                                                               بیاموزید که بدون جلب توجه متفاوت باشید...

اي کاش مي توانستيم
از آفتاب ياد بگيريم که بي دريغ باشيم
در دردها وشاديهايمان حتي با نان خشکمان
و کارهايمان را جز براي قسمت کردن بيرون نياوريم

اي کاش مي توانستيم